Het verschil tussen warrants en opties

Opties geven de bezitter ervan het recht om gedurende een bepaalde tijd tegen een bepaalde vooraf afgesproken prijs de onderliggende waarde van de optie te kopen. Dat kunnen aandelen zijn, maar ook obligaties, valuta of edelmetalen. Opties worden uitgegeven door optiebeurzen die kopers en verkopers van opties bij elkaar brengen.

Een warrant geeft de houder ervan het recht om binnen een bepaalde periode tegen een vooral afgesproken koers de onderliggende waarde ervan te kopen. De onderliggende waarde van een warrant is vrijwel altijd een aandeel.

Warrants kunnen net als opties een hefboomeffect tot gevolg hebben. Met een relatief kleine investering kan een hoog rendement behaald worden. Bereikt de koers echter niet de vooral bepaalde uitoefenprijs dan loopt de warrant, net als een optie waardeloos af.

In tegenstelling tot opties worden warrants uitgegeven door bedrijven. De uitoefenprijs en de tijdsduur van een warrant worden door het uitgevende bedrijf zelf bepaald en niet door een overkoepelende instantie zoals bij opties.

Een ander verschil met opties is de tijdsduur. De tijdsduur bij opties is vaak enkele maanden, zelf maar een week in het geval van weekopties op een index. Warrants worden meestal met een tijdsduur van enkele jaren uitgegeven. Net als bij opties bestaan er call warrants (die in waarde stijgen als het aandeel in waarde stijgt) en put warrants (die in waarde stijgen als het aandeel in waarde daalt)

Warrants waren vooral populair in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Lange termijn opties hebben warrants voor een groot deel verdrongen. De voordelen van lange termijn opties ten opzichte van warrants zijn dat de verhandelbaarheid beter is doordat uitoefenprijzen en looptijden gestandaardiseerd zijn, de prijsvorming is transparanter en bovendien bestaat er bij lange termijn opties de mogelijkheid om opties te schrijven, wat bij warrants niet mogelijk is omdat de uitgevende onderneming als het ware als schrijver optreedt

Auteur: redactie Filancia